Tu jesteś: Strona główna » Wywiady i Wspomnienia
Kino PRZYJAŹN, Warka - Sonia
9 maja 2008, autor: kino
Moje wspomnienie jest o dwóch kinach.
Pierwsze, to kino "Elektronik" stare, drewniane, gdzie oglądałam z tatą Matrixa. Byliśmy jedynymi osobami na sali. Przed kinem stały "Gwiezdne wrota" zrobione przez uczniów szkoły, która jest obok byłego "Elektronika" (ul.gen. Zajączka w Warszawie).
Drugie wspomnienie to kino w Warce, którego nie zamieściliście w Waszym spisie kin. Byłam z moim przyjacielem na wycieczce po Warce. Nie ma tam zbyt wiele do zwiedzania, więc po godzinie było po wszystkim. Poszliśmy do jednego z niewielu barów, na pocztę, żeby wysłać kartki do kolegów. Chcieliśmy już wracać, gdy odkryliśmy kino w bocznej ulicy Warki, naprzeciwko zakładu pogrzebowego. Jestem tchórzem, jeśli chodzi o włamywanie się, więc błagałam Marcina, żeby zrobił to sam. Kino było od lat nieczynne, a w zakładzie pogrzebowym ciągle się ktoś kręcił. Próbowaliśmy wejść od tylu, przez piwnicę, ale to by było bez sensu, bo była to ciemna dziura. Strasznie podnieceni poszliśmy kupić łom, ale nie mogliśmy go nigdzie dostać. W końcu o zmierzchu, Marcin rozbił szybę i weszliśmy do kina. W środku było wspaniale. Były tam automaty do gry, ślady po starej kawiarni, plakaty filmowe. Udało nam się wejść do sali kinowej. Było tam najciemniej na świecie, zapaliliśmy świeczkę, i siedzieliśmy tak, rozmawiając i starając się nie patrzeć za siebie, gdzie w tylnich rzędach otwierała się ciemna pustka jak z horroru.
Sonia
Pierwsze, to kino "Elektronik" stare, drewniane, gdzie oglądałam z tatą Matrixa. Byliśmy jedynymi osobami na sali. Przed kinem stały "Gwiezdne wrota" zrobione przez uczniów szkoły, która jest obok byłego "Elektronika" (ul.gen. Zajączka w Warszawie).
Drugie wspomnienie to kino w Warce, którego nie zamieściliście w Waszym spisie kin. Byłam z moim przyjacielem na wycieczce po Warce. Nie ma tam zbyt wiele do zwiedzania, więc po godzinie było po wszystkim. Poszliśmy do jednego z niewielu barów, na pocztę, żeby wysłać kartki do kolegów. Chcieliśmy już wracać, gdy odkryliśmy kino w bocznej ulicy Warki, naprzeciwko zakładu pogrzebowego. Jestem tchórzem, jeśli chodzi o włamywanie się, więc błagałam Marcina, żeby zrobił to sam. Kino było od lat nieczynne, a w zakładzie pogrzebowym ciągle się ktoś kręcił. Próbowaliśmy wejść od tylu, przez piwnicę, ale to by było bez sensu, bo była to ciemna dziura. Strasznie podnieceni poszliśmy kupić łom, ale nie mogliśmy go nigdzie dostać. W końcu o zmierzchu, Marcin rozbił szybę i weszliśmy do kina. W środku było wspaniale. Były tam automaty do gry, ślady po starej kawiarni, plakaty filmowe. Udało nam się wejść do sali kinowej. Było tam najciemniej na świecie, zapaliliśmy świeczkę, i siedzieliśmy tak, rozmawiając i starając się nie patrzeć za siebie, gdzie w tylnich rzędach otwierała się ciemna pustka jak z horroru.
Sonia
Mała poprawka. Kino znajdowało się przy cmentarzu, a nie zakładzie pogrzebowym. Więc ta historia nie do końca jest wiarygodna.
Poza tym jest wiele ciekawszych miejsc do zwiedzania w tym mieście, niż włamywanie się do starego kina z ciekawą przeszłością. To wandalizm!!!!!!!!!!! Właśnie przez takich jak Ty, kino zostało doszczętnie zniszczone. Gdzie jeszcze można było go uratować, wyremontować na nasze dzisiejsze standardy bądź w starym klimacie. To właśnie przez takich jak TY, kin w Polsce jest za mało- zdecydowanie za mało. Gdzie młodzież mogła by się rozwijać i spędzać swój wolny czas. Ta opowieść i Twoje czyny nie są godne pochwały.