Ciężko zrobić ATLANTICOWI zdjęcie bez człowieka, bo w końcu kino znajduje się przy Chmielnej, czyli jednej z najbardziej ruchliwych warszawskich ulic (przynajmniej jeśli idzie o ruch pieszy ;) Na zdjęciu nr 1 - nieznane osoby pod znanym kinem. Na zdjęciu nr 2 - to samo. O zdjęciu nr 3 nie wspominając. Bardzo żałujemy, że na fasadzie nie zachował się kultowy neon.

A teraz kawałek historii:

Kino zostało otwarte w lutym 1930 roku jako najnowocześniejsze kino w Warszawie. Kino dostosowano do pokazywania filmów dźwiękowych, chociaż wyświetlano tam głównie nieme produkcje. Budynek w stylu funkcjonalizmu zaprojektowali Jerzy Sosnkowski i Juliusz Żórawski.

Po wojnie ATLANTIC wznowił działalność 19 września 1945 r.  Było to już czwarte kino powojennej Warszawy. Równo o godz. 18 na ekranie pojawiła się Polska Kronika Filmowa, a chwilę później dwa filmy. "Parada zwycięstwa" i radziecki obraz "Berlin" w reżyserii Julija Jakowlewicza Rajzmana. Dzień później dziennikarz "Życia Warszawy" żalił się: "Można tylko żałować, że operatorzy nie pokazali nam żołnierza polskiego, który przecież w zdobywaniu Berlina miał również swój udział". Od 20 września kino otwarte było już dla wszystkich. W dni powszednie seanse zaczynały się od 15.30, a w niedziele i święta od 13.30.
W połowie lat 60. kino przeszło remont kapitalny. Fasadę ATLANTICU ozdobił efektowny i słynny na całą Warszawę neon. Z upływem lat kino znowu zaczęło niszczeć aż do końca lat 90., kiedy to zostało zamknięte, gruntownie wyremontowane i przerobione na czterosalowy miniplex, którego otwarcie nastąpiło 14 stycznia 2000 r.

Informacje z historii Kina ATLANTIC podajemy za Jerzym S. Majewskim.